Saturday, December 31, 2005
امروز توی سرویس تنها بودم. کلی به خودم غر زدم که چرا کتاب همراهم رو نیاوردم که مجبور نباشم چهل دقیقه بینیم رو بچسبونم به پنجره اتوبوس و بیرون رو تماشا کنم. خلاصه این بیکاری و صدای بلند رادیوی اتوبوس توفیق اجباری ای شد که یه برنامه جالب پیش از اذان رو بشنوم که به فارسی قرآن میخوند. فارسی خوندن متون مذهبی رو فقط تو حسینیه ارشاد شنیده بودم(دعای ابو حمزه و چقدر هم تکان دهنده بود فارسیش). راستش خیلی خوشم اومد. با اینکه عربی دوست دارم و با فهمش هم مشکل چندانی ندارم اما فکر می کنم شنیدن قرآن یا هر کلام دیگه ای به زبانی که واسطه فهم ما از تقریبا همه چیزه، تاثیرش خیلی بیشتره.
گرچه شنیدن قرآن –حتی با زبان مادری- تاثیری در اخلاق راننده سرویسمون نداره و کماکان ملت رو هر جا دوست داره پیاده میکنه. تو این سرما.');
/*